Naar aanleiding van de afgelopen 1-Mei demonstratie te Utrecht, besloot een kameraad van de ASB zijn ervaringen van die dag te delen. Hieronder zijn verhaal.

ME en politie in burger laten zich van hun beste kant zien

Eerst maar eens een klein stukje over mijzelf. Ik ben een lid van de ASB en de Vrije Bond, ik was die dag samen met mijn vriendin en een aantal vrienden aanwezig op de één mei demonstratie. In eerst instantie was ik met vol goede moed afgerezen naar Utrecht. Toen wij echter op de snelweg de afslag namen van de A28 naar de Ring werd dit redelijk de grond ingeboord toen wij 6 ME busjes signaleerden die (hoe toevallig) dezelfde kant op reden als onze bestemming, wij zijn deze gevolgd en werden, wonder boven wonder, naar plaats van bestemming geleidt. Wij waren echter wat te vroeg en hebben eerst een bak koffie genuttigd bij DB’s (waar ook de bus uit Arnhem/Nijmegen aankwam). Toen wij hier ongeveer een halfuur zaten met een tiental kameraden hebben wij al zo’n 4x politie agenten te fiets langs zien rijden, niet op de straat meer letterlijk langs het terras.

Op een gegeven moment kwam de bus uit Arnhem/Nijmegen aan, op dat moment kwamen de agenten te fiets ook weer langs. Deze agenten te fiets begonnen op het moment dat de demonstranten uit de bus kwamen moeilijk te doen over vlaggen, hierbij werden een aantal vuistslagen uitgedeeld aan de uit stappende demonstranten. Het probleem was namelijk dat de vlaggen aan stokken zaten (1+1=2 maar de politie rekent in kwadraat ofzo) op dat moment haalde één van de demonstranten uit de bus een rechtelijke uitspraak van een vonnis uit de één mei zaak uit Rotterdam tevoorschijn waarin gesteld werd dat het dragen van vlaggen een fundamenteel recht is van een demonstratie. Hierop mochten wij in eerste instantie doorlopen.

Bij aankomst van het voorverzamelpunt werden ons de ‘regels’ (lees: APV of politiebevelen) uitgelegd waaraan de demonstratie onderworpen was. Hierin werd niet gesproken over vlaggen of spandoeken. Voor de demonstratie heb ik dit echter wel gehoord, voor de demonstratie is mij verteld dat spandoeken groter dan 1 bij 1.5 meter verboden waren alsmede vlaggen (hoe bizar). Na deze korte uitleg werd er een een toespraak gehouden door Doorbraak, na ongeveer 2 minuten werd deze toespraak (zoals vaker deze één mei demonstratie) onderbroken door de politie welke een demonstrant wilde arresteren, of gewoon een statement wilde maken. Ook werd later tijdens deze toespraak de bereden politie in stelling gebracht, wat nogal raar was omdat er op dat moment eigenlijk nog geen wolkje aan de lucht was (zowel letterlijk als figuurlijk). Na de enerverende toespraak van Doorbraak wilde de demonstratie van start gaan wat echter belemmerd werd door de bereden politie die zojuist in stelling gebracht was. Hierop begonnen demonstranten met vlaggen te zwaaien en spandoeken omhoog te houden welke door de paarden als intimiderend ervaren zouden moeten worden waardoor deze paarden vanzelf de aftocht zouden moeten blazen. Dit was echter slechts het idee er achter, zoals met veel goede ideeën gebeurde het tegenovergestelde. Twee van de politie agenten te paard reden dwars door onze demonstratie heen waarbij zeker een van de demonstranten getrakteerd werd op een hoef afdruk op zijn bovenbeen, wat in tegenstelling tot een hoefijzer boven de deurpost toch echt geen geluk brengt. Na deze éérste korte escalatie herpakte de demonstratie zich zeer snel, tot mijn genoegen en complimenten, en konden wij zo’n honderd meter doordrukken!

Hier gebeurde er echter iets vreemds. Na deze honderd meter stond er een ME linie te wachten aan de voorzijde van de demonstratie en sneuvelde er achter ons een ruit van een bushokje, er stond ongeacht wat er beweerd word niemand omheen het was alsof deze door magie in elkaar zakte, er waren wat EHBA’ers (Eerste Hulp Bij Acties) zo’n vijf meter aan de ene kant van het bushokje en een politiepaard zo’n drie meter aan de andere kant van het bushokje. Op dit moment omsingelde de politie de gehele demonstratie en stonden wij dus stil. Hier begonnen de onderhandelingen met de politie. De eerste eisen van de politie waren het afleveren van alle vlaggen, wat bij aankomst van de demonstranten uit Arnhem/Nijmegen nog getolereerd werd. Deze eisen werden uiteraard niet ingewilligd. Hierop kwamen nog een aantal eisen over de grote van de spandoeken (deze waren manshoog wat door de politie ongehoord bevonden werd) ook wilde de politie ieder in de demonstratie fouilleren. Ook deze eisen werden uiteraard niet ingewilligd. Wat er gedurende deze ‘overleggen’ echter wel gebeurde waren een aantal aanvallen van de ‘stillen’ samenwerkend met de ME op de demonstratie om demonstranten in elkaar te slaan dan wel op te pakken, het eerste vaker dan het laatste.

De ME laat zien hoe ze met buurtbewoonsters omgaat.

Na een aantal keer heen en weer lopen van de politie woordvoerders werd er uiteindelijk akkoord gegaan met het inwilligen van één eis van de politie, de BraTra zou de spandoeken controleren op houtwerk in de fundering, of zoiets. Hierop liep de BraTra (een gespecialiseerde eenheid van de politie) een rondje langs alle spandoeken om te kijken of er houtwerk inzat. Ik stond op dat moment bij de geluidswagen, toen de BraTra langs liep maakte zij echter een opmerking over wat vlaggen die op de grond lagen. De demonstranten kozen in dit geval, met in het achterhoofd de eerdere aanvallen van de politie, om de vlaggen van de stokken af te halen en deze stokken in te leveren. Dit mocht echter niet baten en wat volgde was een angstig uur vol met willekeurige aanvallen van de ‘stillen’ gecoördineerd met/door de politie en aanwezige ME. Op dit zelfde moment werden ook buurtbewoners en sympathiserende omstanders aangevallen en gearresteerd door dezelfde knokploegen van de staat.

Ongeveer twee uur na geplande aanvang van de demonstratie mochten wij eindelijk gaan lopen. En tot onze verbazing waren de buurtbewoners volledig aan onze zijde en liepen zij, niet afgeschrokken door de sterk aanwezige politie en hun repressie, met onze demonstratie mee. Dit gebeurde echter wel naast de demonstratie aangezien het niet meer mogelijk was om de demonstratie te verlaten dan wel aan te sluiten, wat ook weer een schending is op het recht van demonstreren.

Hierna verliep de demonstratie een korte tijd redelijk rustig. De ME duwde af en toe een demonstrant opzij waarop door de demonstranten met geschreeuw en verwensingen werd gereageerd. Er werd door de demonstranten in geen van deze gevallen met geweld geantwoord op de staatsrepressie. Het bizarre aan de optocht was wel dat we begeleid werden door niet één maar twee rijen ME in deze periode van de demonstratie, één van de rijen was gericht op de demonstratie en één van de rijen was sterk georiënteerd op de omstanders die ons nog steeds vergezelde, deze opstelling bleef behouden gedurende de gehele demonstratie.

Op een gegeven moment kwam de demonstratie aan bij het IND (de Immigratie- en Naturalisatiedienst) waar er een toespraak was geplanned door de AAGU of aanverwante groep. Vlak na deze toespraak volgde er weer een aantal aanvallen van de ‘stillen’ en ME op de geluidswagen, welke deze dag toch al het geliefde doelwit was en waar ik mij de gehele dag gepositioneerd had. De eerste keer was het slechts een aanval van één zijde en werden er enkele demonstranten tegen de grond gewerkt dan wel gearresteerd, ik heb dit niet goed kunnen zien omdat ik hier middenin stond. Enkele minuten later voordat wij ons konden herpakken en deze zijde volledig konden beveiligen met enkel ons lichaam volgde echter al de volgende aanval welke nog intenser was dan de vorige. Deze keer kwam de aanval weer van dezelfde zijde, dit keer kwam de aanval echter volledig vanuit de hoek van de stillen en drongen zij al slaand en schoppend door tot de geluidswagen waar vanaf de andere kant de spullen er direct werden afgetrokken door de demonstranten daar. Op dat moment merkten ik dat wij ook vanachter door de ME aangevallen werden. Hierop kwam ik ten val en plante een ‘stille’ zijn voet vol in mijn borstkas en riep mij toe (leunend voorover met zijn gezicht vlak voor het mijne): ‘En nu je kanker bek houden of je bent er geweest!’. Hierna kan ik mij niet heel veel herinneren, het enige wat mij nog bijstaat is de grote hoeveelheid solidariteit die ik ervaren heb doordat mede demonstranten mij probeerden te beschermen van vertrapping in het tumult en dat ik zodra de situatie het toestond overeind geholpen ben door dezelfde mensen. De tas die ik van de geluidswagen probeerde te halen ben ik helaas kwijtgeraakt aan de politie, ik hoop dat de eigenaar deze nog teruggekregen heeft (een backpack).

Na deze laatste aanval mochten wij verder lopen en heb ik mij laten checken door de EHBA op mij ribben. Alles was echter goed afgelopen voor mij, voor een aantal andere demonstranten valt hetzelfde niet te zeggen. Zo zijn er twee demonstranten naar het ziekenhuis gebracht, één voor een gescheurd ooglid en één voor een gebroken arm. Ook heb ik meerdere malen gezien dat de ME expliciet op hoofden sloeg en ben ik zelf op een haar na meerdere malen op het hoofd geslagen, wat volgens mijns inziens nog steeds verboden is volgens de richtlijnen van het te gebruiken geweld van de politie (niet dat wij als demonstranten ook maar iets geloven van de navolging van deze richtlijnen, dan wel de vervolging van schendingen door politie agenten).

Later bereikten wij een brug waar zich nog wat hectische taferelen afspeelden. Nergens tijdens deze optocht heb ik zo vaak om de EHBA horen roepen om gewonden te verzorgen als op dit punt. Hier was vooral de voorkant van de demonstratie de klos waar deze veelvuldig door provocerende politie agenten werd aangevallen en meerdere demonstranten gewond zijn geraakt, wij kwamen hier namelijk in een soort fuik terecht omdat de politie het nodig vond om ook de omringende ME busjes tegelijk over deze brug te loodsen waardoor demonstranten verdrukt werden en aan de kant geknuppeld werden om ruimte te maken voor dezelfde ME busjes.

Vlak na deze brug zag ik werkelijk een van de meest absurde taferelen van de gehele demonstratie, wij naderden namelijk de binnenstad en de politie probeerde op een of andere manier hun eigen gezicht te redden en deden alsof op commando hun bivakmutsen af, de ME en ‘stillen’ verdwenen en platte petten flankeerde alleen nog de zijkant van de demonstratie. Op deze manier kwamen wij in de binnenstad terecht langs de Bijenkorf en op deze manier liepen wij onze demonstratie uit.

Kort hierna volgde in mijn ogen echter het meest memorabele moment van de demonstratie. Een vrouw van middelbare leeftijd betrad het podium op eigen initiatief en vertelde ons zwaar geëmotioneerd dat zij verschrikkelijk trots op ons was, zij had namelijk de gehele demonstratie meegelopen en had alle onterechte aanvallen van de politie met eigen ogen gezien. Waar zij ons op complimenteerde was ons geduld en het feit dat wij ons zodanig hadden ingehouden ondanks de repressie en de agressie die de politie ten toon stelde. Na de toespraak van deze vrouw welke met gejuich en geklap onthaald werd werd de demonstratie ontheven en is ieder zijn eigen weg gegaan.

Wat mij van deze dag het meest is bijgebleven is de onverzettelijke, volhardende en ongekende solidariteit van de demonstranten. De repressie van de Utrechtse politie kan ik enkel als zwaktebod zien, een uitspatting van het toch al zo gehalte kapitalisme en een slappe, zwakke en repressieve poging om ons in een kwaad daglicht te stellen. Wij hebben ons echter geweerd in een situatie waarin wij geslagen, geschopt en vernederd zijn. Wij hebben ons geenszins uit het veld laten slaan, zijn doorgegaan en hebben onze demonstratie uitgelopen ondanks de gevolgen. Wij hebben gelopen voor een solidaire samenleving zonder bazen en onderdrukking.

Voor de vrijheid en voor de anarchie, tegen de staat en de politie!

De mensen die vandaag de dag het geweldsmonopolie achter zich hebben, zullen op een dag de rekening voorgeschoteld krijgen!